Een terugblik op de crisisnoodopvang van asielzoekers

AALST - Een asielzoekersopvang in Waalre, wie had bedacht dat die er zou komen. 21 dagen lang werden gezinnen opgevangen in ontmoetingscentrum en sporthal van De Pracht. Drie weken na vertrek Kijken Frans Franssen, voorzitter Stichting De Pracht, en Brigitte Arie, vrijwilligerscoördinator van Stichting De Pracht, met een zeer voldaan gevoel terug.

door Noortje de Vries

“Het heeft heel veel kruim gekost, maar het gaf op het eind ook heel veel voldoening”, vertelt voorzitter Frans Franssen. Van 12 juli tot en met 3 augustus was buurtcentrum en sporthal De Pracht omgebouwd tot tijdelijk asielzoekersopvang. 85 asielzoekers vonden daar hun tijdelijk verblijf. “Het waren alleen maar gezinnen”, legt Franssen uit. “Daardoor lag er ook een heel fijne dynamiek en werd het door de dagen heen een hechte groep.” Brigitte Arie, onderdeel van het kernteam als vrijwilligerscoördinator van De Pracht, vond het een heel bijzondere ervaring: “Je hoort en ziet van alles over vluchtelingen, maar nu mocht je het van dichtbij meemaken en was je onderdeel van het landelijk overheidsteam. Je weet dan niet wat er op je afkomt. Niemand kent elkaar, maar zet je je schouders eronder.”

Van stress naar plezier
Voor Franssen was het heel belangrijk dat mensen zich konden vermaken “Wij staan als stichting ook bekend om onze dagbesteding, dus dat wilden we ook deze mensen aanbieden. Want als je mensen bezig houdt, veroorzaken ze geen overlast in de buurt.”

Toen de eerste gezinnen op 12 juli aankwamen zagen ze er volgens Franssen gestrest en angstig uit. Het is ook niet niks om ergens vreemd terecht te komen waar je de taal niet spreekt. Zo’n zestig vrijwilligers van De Pracht hebben zich ingezet om de asielzoekers een zo’n prettig mogelijke tijd te geven. Er is onder andere gevoetbald bij DVS, gesport met Paramount, een poppenkastvoorstelling door Pluim en er is een mountainbiketocht georganiseerd. Daarnaast waren er volgens Brigitte Arie ook andere kleine mooie momenten: “Hoe blij je een kind kan maken met een ijsje bijvoorbeeld. Geweldig om te zien. Of een moeder en een dochter die erg op zichzelf waren en helemaal opleefden toen ze mee koffie mochten uitdelen.” De communicatie verliep voornamelijk via de beveiligers. “Zij waren echt geweldig. Zij spraken vaak de talen en via hen konden we gesprekken voeren”, zegt Arie. Franssen laat dan weer weten dat de beveiligers ook op andere locaties hebben gestaan en ze tegen hem zeiden dat ze zoiets bij hen nog nooit hebben meegemaakt. Het afscheid was volgens Franssen dan ook verschrikkelijk: “Het was zo’n hechte groep geworden en nu werden ze gesplitst: een groep naar Best, eentje naar Heeze. Maar ze zijn uiteindelijk met z’n alle in de polonaise naar de bus gelopen, waar toen wel de tranen kwamen.” Die polonaise begon volgens Arie heel spontaan. “Iedereen was onrustig op de ochtend van vertrek. Ze wilden eigenlijk niet weg, maar alles was ingepakt en opgeruimd. Een van de tieners ging spontaan muziek draaien. Uiteindelijk werd het een feestje, er werd gedanst en gezongen, zo bijzonder. Het viel niet te regisseren.” 

Franssen en Arie hadden zo’n succes niet kunnen bedenken. “ Als we een Halloween organiseren dan weet je op een gegeven moment dat het een succes wordt omdat je het vaker hebt gedaan. Maar dit? Je doet het naar eer en geweten. We hebben het mooiste eruit gehaald wat we eruit konden halen.”