Muziek als levenslange band voor vader en zoon Baijens

WAALRE - Peter Baijens en zijn zoon Marc zijn in Waalre waar ze wonen, maar ook in de wijde omtrek graag geziene muzikanten. Decennia lang maken ze al samen muziek. Peter op zijn trompet en Marc op de flugelhorn. Vooral Peter vindt het heel bijzonder dat hij ruim zevenenveertig jaar, samen met zijn zoon Egerländer muziek kan maken. Peter begon al op jonge leeftijd bij Harmonie de Volharding en Marc trad later in zijn voetsporen.

Door Wilma Stofmeel

Toen Peter jong was werd er thuis niets aan muziek gedaan. Hij zat op BS de Wilderen bij meester Luis Dijkstra in de klas die hem vroeg, samen met andere kinderen uit de klas, lid van Harmonie de Volharding te worden. Peter: “Ik was tien jaar. De meester was dirigent van de harmonie en hij nodigde elk jaar tien kinderen uit om muziek te leren spelen. Ik was geloof ik de enige die overbleef. Jos Evers was lid en leerde mij noten lezen en klarinet spelen. Een paar jaar later wilde ik trompet spelen, maar er was toen nog geen muziekschool waardoor ik mezelf het trompet blazen moest aanleren.” 

Marc ging al vaak mee naar optredens van zijn pa met de harmonie. Inmiddels was er een muziekschool en kon hij daar op trompetles. Marc: “Ik zat eerst op voetbal, maar was er niet zo goed in. Mijn ouders stonden langs de lijn te blauwbekken en haalden mij over met voetballen te stoppen en een muziekinstrument te leren spelen. Ik koos voor de flugelhorn. Dat is ook een trompet, maar die heeft een mooie, warmere klank. Daarna werd ik, net als mijn pa, lid van de Volharding.”

Peter ging in militaire dienst en werd daarna gevraagd mee te spelen bij Die Spassmacher. “Dat was een blaaskapel die bestond uit leden van de Volharding. We speelden op Duitse wijn- en tentfeesten en met carnaval. Na het overlijden van muzikaal leider Toon Kalkers, hield de kapel op te bestaan. In maart 1978 werd ik gebeld door Bert Proost, de oprichter van Die Edelweisskapelle. Ze stonden voor een concours en hij vroeg of ik kon invallen voor een zieke flugelhorn blazer. Dat deed ik en ik ben er nooit meer weggegaan.” 

Marc was vijftien jaar lid bij de Volharding en het leek er op dat de geschiedenis zich herhaalde. “De Edelweisskapelle ging voor een concert naar Oostenrijk toen weer een flugelhorn blazer uitviel. Nu werd ik gevraagd of ik kon invallen. Ik ben toen flink gaan repeteren. Vlak voordat we naar Oostenrijk zouden vertrekken kregen we te horen dat een belangrijke man van de organisatie was overleden en dat het concert niet door kon gaan. Als troost mocht ik blijven en lid worden.”

In mei 1995 sloeg het noodlot toe; Phil, de vrouw van Peter en moeder van Marc kreeg een tragisch ongeval en overleed. Peter: “Phil was enorm trots dat wij bij deze mooie kapel speelden. Een aantal weken na het overlijden van Phil hadden we een optreden. De liefde voor muziek heeft ons toen sterker gemaakt en we besloten gewoon mee te spelen omdat zij dat zou hebben gewild. Het bracht ons troost. Muziek is emotie en helpt je op vele manieren om te gaan met je verdriet.”

De tijd van festivals in tenten waar duizenden liefhebbers van Egerländer muziek op afkwamen, dat is verleden tijd. Peter: “Hier in Brabant is er minder interesse voor deze muziek, vooral door de jongeren. Terwijl in Gelderland en Limburg je er jong en oud ziet. We spelen met Die Edelweisskapelle voornamelijk in het theater zoals de Kattendans en in het openluchttheater de Hunnenberg in Luyksgestel. Het voordeel van spelen in een theater is dat het publiek met aandacht luistert en geniet van de muziek. Er staan nog veel leuke optredens op het programma zoals een internationaal blaasmuziekfestival in het Duitse Freisen. Daar mogen alleen de beste Egerländer orkesten aan deelnemen.”  

Meer weten: kijk op: www.dieedelweisskapelle.nl.