Jaap en Helma Luikenaar.
Jaap en Helma Luikenaar.

‘Allebei 100 worden is ons doel’

Algemeen 46 keer gelezen

Eindhoven - Maart 2015 ontdekt Helma Luikenaar een knobbeltje in haar borst. Twee weken na de eerste onderzoeken in het Máxima MC (MMC), wordt ze al geopereerd. Verschillende behandelingen volgen. Al die tijd staat haar man Jaap haar bij. Samen doorlopen ze de onbekende wereld van tumoren, chemo en bijwerkingen. Recent heeft hij een boek geschreven over zijn ervaringen als partner van een borstkankerpatiënt.

Toen het slechte nieuws kwam dat Helma borstkanker had, stond bij hen één ding voorop: dit gaan we samen doen. Jaap: “Mijn vrouw kreeg borstkanker, maar eigenlijk heb je het samen. Het is ingrijpend wat er gebeurt. Je leven verandert door het ziekteproces en laat ook in de jaren daarop zijn sporen na.”

Snel schakelen

In Máxima MC volgen de onderzoeken elkaar snel op. Ook het behandelplan wordt door de oncoloog gelukkig direct uit de doeken gedaan. Helma: “Naast het knobbeltje in mijn borst, zat het ook in mijn okselklieren. Hij heeft ons uitgelegd dat ik geopereerd moest worden, waarna radiotherapie en chemotherapie zouden volgen, om de kans dat de kanker terug zou komen zo klein mogelijk te maken.” Met verpleegkundig specialist Angelique Brands van het oncologisch centrum volgen vele driehoekgesprekken. Ook Jaap zit gelijkwaardig aan tafel. Hij zegt: “Er komt natuurlijk veel op je af. Vooraf schreven we altijd vragen op, zodat we niets vergaten te bespreken.” Helma vervolgt: “De begeleiding was er over de volle breedte. Van diëtist en psycholoog tot een begeleid sportprogramma. Alle specialisaties waren betrokken. Bij Angelique heb ik het gedurende het proces nooit moeilijk gevonden om bespreekbaar te maken waar ik behoefte aan had.”

Afgebroken chemotherapie

De radio- en chemotherapie zijn een aanslag op haar lichaam. Helma: “De chemo maakte mij heel ziek. Daarom werd de behandeling aangepast naar wekelijkse kuur. Maar nog steeds lieten mijn bloedwaardes een beeld zien dat niet goed was. Ik was gewoon vreselijk verzwakt. Na zes maanden valt het besluit te stoppen met de chemotherapie. Zoals de oncoloog uitlegt, heeft de chemotherapie zeker wel voldoende drempels opgeworpen waardoor stoppen met de behandelingen verantwoord is.”

Samen sta je sterk

Tijdens het hele ziekteproces van Helma, heeft Jaap haar 100% gesteund. “Ik had op dat moment geen werk, dus daarmee alle tijd en ruimte om aandacht aan haar te geven. Veel andere partners hebben dat niet, vanwege hun werk en de kinderen. Het is een periode van witte en zwarte weken met momenten van onzekerheid, somberheid, pijn en verdriet. Ook voor mij als partner. Tegelijk waren we dicht bij elkaar, daardoor is het een heel intense en fijne periode geweest. Natuurlijk wordt er ook aan mij gevraagd hoe het met me gaat. Maar wat zeg je dan als je vrouw ziek is van de chemotherapie? Mijn eigen emoties liet ik niet toe. Het gaat goed met me, was altijd mijn antwoord. Ik had natuurlijk wel zorgen, maar stond naast mijn positief ingestelde vrouw, en kon er voor haar zijn.”

Man op de mammapoli

Jaap is gedurende de behandelingen continu op zoek naar kleine en grotere dingen, om Helma te steunen en te ontzorgen. Een jaar na de borstkankerbehandelingen groeit het idee dat zijn bevindingen ook voor andere partners van kankerpatiënten van betekenis kunnen zijn. Hij interviewt andere partners, doet onderzoek, en brengt in mei 2021 zijn boek ‘Man op de mammapoli’ (ISBN 9789492783257) uit. Naast zijn eigen ervaringen, komt hij daarin tot 40 partnertips in chemotijd. “Met al mijn niet-medische kennis, heb ik ervaren dat dit terrein nog onontgonnen is. Het gaat bij (borst)kanker niet zo vaak over ‘de partner van’. Met mijn boek hoop ik dat het andere partners op weg helpt.”

‘Van diëtist en psycholoog tot een begeleid sport- programma. Alle specialisaties waren betrokken’

Samen 100 jaar oud worden

Inmiddels zijn we een paar jaar verder en heeft Helma het leven weer opgepakt. “Ik heb hernieuwde energie en kan weer fietsen (al is het op een e-bike) en tennissen. Natuurlijk heb ik nog jaarlijkse controles, maar ik voel gewoon dat het goed met me gaat.” Jaap voegt daaraan toe: “Allebei 100 jaar oud worden, dat is de toekomst die Helma en ik voor ogen hebben. De ontdekking van dat knobbeltje heeft niets aan ons toekomstbeeld veranderd.”

Over de schrijver

Jaap Luikenaar (1953, Den Haag) kan er na zijn pensionering en in de coronacrisis niet langer omheen: zijn dagboekaantekeningen over de borstkankerbehandeling van zijn vrouw Helma omzetten in een boek: Man op de Mammapoli. Heel anders dan zijn eerdere publicaties, waaronder Het Grote Lobbyboek - een everseller uit 2006 over de kneepjes van het lobbyvak - en de tientallen columns die hij sinds 2013 in het vakblad Europoortkringen schrijft over de Rotterdamse haven. In de wereldhaven werkt hij geruime tijd als lobbyist, communicatie-en onderwijsadviseur en later als directeur van het haveninformatiecentrum EIC Mainport Rotterdam. Het schrijven leert hij vele jaren daarvoor. Hij breekt zijn rechtenstudie in Leiden af en wordt redacteur bij dagblad Het Vaderland en eindredacteur van het maandblad Wereldkinderen. Jaap is zoon van een marineofficier en een verpleegkundige.

www.manopdemammapoli.nl

Uit de krant