Rob Roág (87) gaat altijd door

WAALRE - Op vrijdag 5 juni nam Volksuniversiteit Waalre met een receptie afscheid van kunstenaar en leermeester Rob Roág. Schilderen en les geven is zijn lust en zijn leven. Zevenenvijftig jaar gaf hij les aan de volksuniversiteit, maar die stuurt hem nu met pensioen. Ondanks zijn leeftijd, hij is zevenentachtig jaar, weet Rob van geen ophouden en gaat nog altijd door. Thuis schildert hij twee dagen in zijn atelier en in Waalre geeft hij nog steeds les. 

Door Wilma Stofmeel

Roág is geen veel voorkomende naam. De familie van Rob komt dan ook oorspronkelijk uit het zuiden van Frankrijk. Rob: “In de tijd van de Hugenoten, halverwege de 16e eeuw, vluchtte mijn familie naar het zuiden van Nederland, wat nu België is. Daar woont nog steeds familie van me. Mijn vader was een groot schilder. In de tijd van de Cobragroep had hij zich aan kunnen sluiten, maar dat deed hij niet. Hij schilderde heel kleurrijk en dat doe ik ook maar toch was er verschil in stijl. Ik schilder bijvoorbeeld op muziek. Zo hangt er een enorm groot kunstwerk in het Muziekcentrum en ik schilderde zes grote werken die in het PSV stadion hangen. Terwijl het orkest speelde, schilderde ik en liet me dan inspireren door de muziek. De klank die ik hoorde zette ik om naar kleur. Bij hoge tonen gebruikte ik lichte kleuren. Bij zware tonen naar donkere kleuren. Dat werkte goed. Ik heb een dochter en twee zonen, maar die zijn niet in de kunst verder gegaan.”

‘Meester van Oirschot’

Roág werd in zijn woonplaats onderscheiden als ‘Meester van Oirschot’ vanwege zijn bijzondere verdiensten in de kunst. Daar stichtte hij de Vrije Academie én leidde die jarenlang. Rob: “Op een gegeven moment werd de subsidie teruggedraaid en moest ik stoppen. In 1968 werd ik door Volksuniversiteit Waalre uitgenodigd om ook zoiets op te richten. Het Klooster is een juweel van een locatie en was meteen om.” 
In een vorig interview vertelde Roág dat sommige leerlingen van hun hobby hun beroep maakten. Rob: “Annie van der Kruis is in 2000 bij mij begonnen. Ze woont hier in Waalre en is bekend en goed bezig. Net zoals Willy de Mortel en Zijlstra, een hele goede beeldhouwer die jarenlang bij mij op les is geweest en zich toelegde op bronzen. Sommigen hebben me op de receptie bezocht. Er zijn zo’n tien mensen die het als beroep hebben gekozen en daar ben ik erg trots op. Er is een periode geweest dat ik heel veel beeldhouwde en bronzen beelden maakte. De laatste twintig jaar schilder ik meestal. Beeldhouwen is zwaar en je moet aparte afzuigers hebben. Mijn atelier is er niet zo geschikt voor om te hakken.”

Roág zou, als hij stopte met lesgeven zijn leerlingen het meeste missen. Rob: “Sommigen zijn al dertig jaar bij mij op les, het zijn echt vrienden geworden. Sommigen hoef ik nog maar weinig te leren, maar als ze vastzitten dan komen ze naar mij. Ze doen het ook voor de gezelligheid. Zolang als ik hier zit zijn mijn lessen altijd vol. Ik heb ook veel les aan de jeugd gegeven. Die moet je anders les geven, vrijer. Je moet er niet veel in willen stoppen, maar juist proberen er uit te halen wat er inzit. Iedereen kan schilderen. In de tijd van de Cobragroep is men terug naar de periode van het kind. Iedereen uitte zich toen in kleuren en vormen. Iedereen kan het, maar je moet een drempel overgaan.”

De leerlingen willen geen afscheid nemen van Rob: “We huren zelf deze zolder en gaan door. In het nieuwe seizoen ga ik in Gemeenschapshuis de Pracht les geven. We hebben er optie op. Op dinsdag is de cursus in de Pracht, op donderdag blijven we hier. We kunnen van de Volksuniversiteit deze ruimte huren. Ik ga gewoon door, mijn credo is: Elke dag van het leven gebeurt er iets in je leven. De kunst is om daarbij je oren en ogen te openen.”