Ook ik was 2 minuten stil Foto: Noortje de Vries
Ook ik was 2 minuten stil Foto: Noortje de Vries (Foto: Noortje de Vries)

Twee minuten stil om elf uur ’s ochtends

  Column

Om acht uur waren we twee minuten stil om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog te herdenken. Om hen niet te vergeten en niet te vergeten hoe erg deze tijd moet zijn geweest voor de mensen die in die tijd hebben geleefd.

Voor mij is het erg belangrijk om stil te staan bij de mensen die je vrijheid hebben gegeven. Ik kom zelf uit 1997, altijd vrijheid gehad en ik kan mij niet indenken hoe vreselijk de oorlog moet zijn geweest. Als ik praat met leeftijdsgenoten, merk ik dat er niet zo heel veel interesse meer is voor de herdenking. Het feesten er om heen en een vrije dag wordt meer gewaardeerd. Dan merk ik dat ik misschien wel een uitzondering ben voor mijn generatie. Misschien is het omdat ik jaarlijks met mijn vader, veteranen help die hebben gevochten in deze oorlog. Misschien is het omdat deze oorlog zoveel impact heeft gehad op de wereld en er zoveel is gebeurd dat je het niet in één boek kan beschrijven. Of misschien is het omdat de hedendaagse wereld nog zoveel te leren heeft over de gebeurtenissen in 1945.

Daarom was ik ook weer stil voor twee minuten, maar dan om elf uur ’s ochtends. Zo groot is het tijdsverschil tussen Nederland en Washington State. Voor wie niet wil rekenen: negen uur om precies te zijn. Een dag die voor Nederland zo belangrijk is, was voor Amerika in die tijd een ‘normale’ oorlogsdag. Vier en vijf mei 1945 staat in de Amerikaanse boeken beschreven als een oorlogsdag met overwinningen. Wanneer ik met de zus van mijn host mom praat en ik vertel over de vrijheid die wij jaarlijks vieren kijkt ze mij aan met veel bewondering. Ze vind het wonderbaarlijk dat zoiets wat nog niet zo lang geleden is gebeurd zo wordt gevierd en dat wij (Nederland) zo groots vieren dat wij bevrijd zijn in 1945.

Dat zet mij aan het denken. Wat zou het met Nederland doen als we dit voorbij zou laten gaan of als we dit nooit als een feestdag zouden hebben? Zouden we alles voor lief nemen? Niet beseffen hoe goed het nu is en dat we veel meer kunnen doen dan dat onze opa’s en oma’s konden? Stilstaan bij vreselijke gebeurtenissen is zeer belangrijk, maar stilstaan hoe goed we het hebben door wat onze grootouders voor ons hebben opgeofferd.

Meer berichten