Maartje Borghuis

'Waarom' bij de tandarts

  Column
Foto: Theo van Sambeek

Misschien is het een soort pre-midlife crisis die je rond je 35e ontwikkelt, maar ik ben het afgelopen jaar veel bezig geweest met 'waarom'. Waarom doe ik wat ik doe? Waarom woon ik waar ik woon? Waarom kan ik niet van chocolade afblijven? Waarom is het zo lastig een leuke man te vinden? Waarom is de wereld zo gemeen? En ook, waarom ben ik eigenlijk tandarts en wat heb ik te bieden?

Er zijn meer mensen met een aparte baan. Levende vogelverschrikker, waterglijbaantester, voedingsstylist, treinduwer, fulltime Netflix kijker. En die banenkeuzes zijn best te begrijpen, betaald Netflix kijken bijvoorbeeld. Veelal krijg ik na het woord 'tandarts' een combinatie van een vies gezicht en 'Waarom ben je nou tandarts geworden?'.

Men denkt vaak dat wij de hele dag boven een stinkende knoflookmond hangen en de sla van vorige week tussen de tanden uit moeten peuteren. Soms komt dat inderdaad trouwens wel voor. Maar het grootste deel van de tijd zijn we net als vele zorgverleners gewoon mensen aan het helpen. En ieder mens is anders, dat maakt het leuk.

Vroeger hield ik van origami en vaders werkte op een heel groot ziekenhuis. Vaders was geen dokter, maar hij hielp wel vele mensen met zijn werk. 'Iets met m'n handen en in een ziekenhuis', dat was mijn idee bij de toekomst. Moeders kwam destijds met het idee tandarts aanzetten, gelukkig, want het was nog niet in mijn 15-jarige brein opgekomen.

Het is (denk ik) makkelijker om tandarts te worden als je vader of moeder al tandarts is, je weet een beetje wat je kan verwachten en je kan altijd sparren met een ervaren collega. Ik heb dat zelf uit mogen dokteren en pas halverwege mijn studietijd kwam de echte klik. Ik ben blij dat ik iedere dag mensen kan helpen, van alle pluimages. Weinig andere zorgverleners zien mensen een leven lang, van baby tot bejaarde. Er zijn vele patiënten die 35 jaar bij een tandarts blijven omdat 'die zo aardig is'.

Een persoonlijke band met mensen opbouwen levert betere zorg op. Wij kunnen technisch wonderen verrichten, maar als iemand mij een ijskoud afstandelijk mens vindt, dan wordt het erg moeilijk.

Dus waarom tandarts?
Ik zorg graag voor mensen, ik ben een probleemoplosser, redelijk ondernemend en een tikje eigenwijs. Daarnaast hou ik van leren en daarmee kan ik de geleverde zorg nog lange tijd verbeteren. Het is tegenwoordig een uitdaging om de balans te vinden tussen de wens van de patiënt, de situatie in de mond en de financiële dan wel technische mogelijkheden. Ook dat maakt het leuk.

En wat betreft de knoflook? Ik hoop dat het heerlijk smaakt, persoonlijk vind ik dat sigaretten het minst plezierige luchtje produceren.

Maartje Borghuis

Meer berichten

Shopbox