Na 2,5 uur vertraging eindelijk in het vliegtuig richting de east coast. Foto: Noortje de Vries
Na 2,5 uur vertraging eindelijk in het vliegtuig richting de east coast. Foto: Noortje de Vries (Foto: Noortje de Vries)
Noortje de Vries

De column van Noortje: 19 uur durende vlucht om van west naar east coast te vliegen

Vakantie is voorbij, de Jeugdweek is in volle gang en bijna iedereen is weer terug in Nederland. Voor mij voelt het al een jaar alsof ik alleen maar vakantie heb. Ik ben op een plek waar ik anders nooit zou komen en afgelopen jaar heb ik zoveel tripjes gemaakt dat ik vol op in vakantiemodus zit.

Begin deze maand zat mijn eerste jaar erop en besloot ik van west naar oost te vliegen. Een nieuw gezin met nieuwe kinderen en een heel nieuwe uitdaging. Die uitdaging begon al meteen op het vliegveld in Seattle,WA. Mijn vlucht zou eigenlijk rond tien uur ’s ochtends zijn dus ik was rond een uur of acht op het vliegveld. Bleek ik ineens twee en een half uur vertraging te hebben omdat er een storm is in Chicago. Dit is iets wat mij altijd overkomt in Amerika; vertraging is mij op het lijf geschreven. Normaal zit ik dan rustig en wacht ik af tot het voorbij is, maar deze keer was het wel anders want ik had voor de eerste keer een overstap. Die overstap zou ik niet halen met die twee en een half uur vertraging dus ik kon ook niet relaxen.

Een vertraagd vliegtuig is namelijk niet zoiets als een vertraagde bus bij Den Hof. Daar heb je namelijk nog wel eens kans dat de volgende bus eerder komt en je alsnog op tijd bent. Nee, als je vertraging hebt met een vlucht ben je gewoon de pineut.

Uiteindelijk zit ik dus om half een ’s middags in het vliegtuig richting Chicago. Daar zou ik om zes uur aankomen en om half zeven zou het boarden beginnen van mijn volgende vlucht richting Westchester, CT. Gelukkig zag ik dat de volgende vlucht een half uur was vertraagd dus kon ik nog met enig tempo doorlopen van de ene gate naar de andere. Voor wie Chicago airport niet kent: het voelt groter dan Schiphol. Dus ik ren een afstand van De Bus richting 't Stations-koffiehuis om op tijd bij mijn volgende vlucht te zijn. Weer 2 uur vertraging...

Uiteindelijk heb ik over een reis, waar je eigenlijk maximaal 12 uur over zou moeten doen, 19 uur over gedaan. Het was zwaar vermoeiend en ik kwam rond twee uur ’s nachts aan in het nieuwe dorp waar ik nu woon. Greenwich, Connecticut. Laten we zeggen De Hoge Duinlaan van Amerika. Maar daarover later meer!

Meer berichten